Tantramiddag Shiva/Shakti


Me voorbereidend op dit thema, herbezinning op belangrijke vragen:
Hoe zit het met de balans tussen mijn mannelijke en vrouwelijke aspecten?
Hoe verhoud ik me tot de God/Godin? In hoeverre ben ik bereid om hun kracht toe te laten in mijn leven?
De belangrijkste vraag bleek:
Wat roept me om naar deze workshop te gaan?
10272723_752949071460426_1190758719738187634_oKennelijk werd ik geroepen door een Kris: de kling is behoorlijk aangetast door roest, maar de greep sprak me meteen aan, het is een vogel-totem!

10687294_752949074793759_6227661038071046350_o

Op een of andere manier appelleert dit aan mijn beleving van mannelijke kracht via Kraanvogel!
Tijdens de oefening van de doorgaande ademhaling, waarbij de in en uitademing in elkaar overgaan, komt dit aspect weer heel sterk door mijn lijf.

De oefenruimte was deze keer weer de yurt, heel intiem en beschut…in zo’n tent moeten mijn verre voorouders gereisd hebben van Noord-China naar Zuid-China!
We waren met een kleine groep: twee begeleiders, vier deelnemers.
Deze keer heb ik een leuke oefenpartner getroffen, haar had ik nog nooit ontmoet (pas veel later kwamen we er achter dat we elkaar al kenden via social media).

Ik heb genoten van verschillende oefeningen: elkaar ruiken/voelen, aanraken, masseren.
Het was een geslaagde middag!

 

Advertenties

Tantrisch avontuur


Impressies van Tantrisch avontuur.

salmon003
Aan het begin van deze cyclus het Orakel geraadpleegd, wat heeft deze te zeggen over het thema waar ik mee bezig wil zijn?
Het Orakel geeft me Hartenvrouw…dat is inderdaad mijn hartewens, om die te ontmoeten!
De Wildwood Tarot zegt:
‘The Salmon struggles upstream to the source of the river where it was first spawned, in order to spawn a new generation. The salmon’s amazing journey from fresh-water to the sea and back again at the end of its life is one of nature’s marvels. The upstream climb to its spawning ground exhausts the fish, but still it struggles to come home in order to give life to its descendants. Above Salmon’s head is the hazel tree with the nuts ripening. In Irish legend, the salmon of wisdom swims in the pool of Conla or the well of Segais in order to eat the nuts that drop from the hazel-tree. Hazel is the tree of wisdom, and its properties include cleansing the blood and healing skin conditions.’
‘Questions: What do you most resonate with here? Where are you leaving yourself open or unguarded? What is enchanting you? What do you need to devote yourself to?’
Mijn duiding van dit moment: ik moet de zalmsprong maken om mijn hartewens te manifesteren.

De mythe van Cernunnos komt even om de hoek kijken, zeker van toepassing in de stroom waar ik nu in zit. De kracht van de Wilde God in me oproepen en naar buiten laten komen!
Een van de deelnemers vertelde over een periode dat ze Cernunnos aanriep, waarbij als onvoorzien bij-effect haar keuken afbrandde. Tja…het aanroepen van de gehoornde heeft risico’s!
De uitdaging is: hoeveel energie kunnen de schakels van de cirkel aan? Is er voldoende kader om deze energie veilig te kanaliseren?

Zweethut-ritueel:
Samen de hut opbouwen, de heilige ruimte scheppen, de steenceremonie doen, daarna de hut in.
Tijdens de steenceremonie heb ik de volgende intentie meegegeven aan de stenen:
Voor de voorouders: (zegen en dank) voor degenen die verder zijn gegaan, maar ook degenen die tussen hier en daar zijn blijven hangen.
Voor de Grote Gehoornde: je hebt me geroepen, hier ben ik, help me om de weg te vinden.
Voor de spirits van het land en alle helpers en gidsen: bede, om dit ritueel te beschermen en te begeleiden.

Aan het einde van vorig millenium deed ik voor het eerst een zweethut, dat was traumatisch: ik had last van de rook en de hitte, en er waren grote spanningen tussen de begeleiders, het is niet voor niets dat de Lakota diverse new-age varianten veroordeelt.

Voor het eerst na al die tijd voel ik dat ik weer er aan toe ben om te vertrouwen op mezelf, de cirkel, de begeleiders, het proces.
Voorzover ik weet, is deze variatie van het ritueel niet te herleiden tot de traditionele Lakota-lineage.

Om dit ritueel aan te gaan moest ik wel door een stuk angst heen, en ook het trauma van die eerste keer opruimen: niet alleen het rampzalige verloop van die zweethut, maar ook het verbroken vertrouwen.
Deze keer kon ik het aangaan tot het einde, dat ruimde veel op!

In dit weekeinde had ik ontmoetingen met bijzondere mensen, op zoek naar het wonderbaarlijke; onverwachts de vrouw tegengekomen, die tijdens Lughnasad zijn Speer had veroverd!

Moment-opnames: Nu en dan toch nog de rol van de Wachter op me genomen, even een helpende hand uitgestoken toen ik zag dat iemand overweldigd werd door de heftigheid van het proces en de emoties.

Bijzondere partner-oefening: met een touw werd mijn pols aan de hare vastgebonden, vervolgens moesten we een tijdlang alles samen te doen. Zo is het dus, als je gebonden bent aan een relatie….Met deze werkpartner ging de oefening goed…

Eind-sessie: wat neem je mee van dit weekeinde, hoe zorg je ervoor dat je met een support-groep deze impuls kan laten doorwerken?
Het Orakel geeft mij Sundance: wat ben ik bereid te offeren, om mijn hartewens te bereiken? Tijd en energie, maar ook het loslaten van datgene wat niet langer bij me past (oude trauma’s, oude verstrikkingen).
In concreto: met een stel medecursisten afspraken gemaakt voor de spirituele uitwisselingsavond, dan zal ik een keer een ritueel in sjamanistische stijl met hun gaan doen voor nieuwe inspiratie.

Feedback met betrekking tot het weekeinde:
Er zijn een aantal uitdagingen: tijdsbewaking/procesbewaking. Een paar keer dreigde de valkuil om een onderdeel in te korten vanwege tijdsdruk. Vooral aan het einde van het weekeinde duurde de afsluiting eigenlijk te lang, het kostte een aantal deelnemers moeite om de aandacht en focus te behouden.
Rituelen vinden voor een groot deels plaats in de andere werkelijkheid, tijd en ruimte worden dan relatief. De uitdaging is: hoeveel structuur is noodzakelijk voor de veiligheid van de deelnemers en de voortgang van het proces? Hoeveel ruimte is er eigenlijk voor uitloop in de dagelijkse werkelijkheid?
De website van Tantrisch avontuur zegt: ‘Bedoeld voor mensen die zichzelf dragen, hun comfortzone onderzoeken en meer willen stromen.’  De uitdaging is: in hoeverre kan iedereen zichzelf in voldoende dragen, mede verantwoordelijk zijn voor de voortgang van eigen proces en die van de groep? Er zijn altijd mensen die minder kunnen/willen bijdragen, en aan de ander kant mensen die meer voor een ander dragen dan ze eigenlijk aankunnen/willen, is dit goed bespreekbaar en helder te krijgen? Hoe zit het met ‘accountability’?

workshop Intimiteit & Overgave 2


Vandaag ging ik  opnieuw  een workshop Intimiteit & Overgave van Mona, deze keer  in Baambrugge.

Toen ik de mail las over een mogeliijke verandering van lokatie, was mijn eerste reactie weerstand tegen veranderingen: ‘Baambrugge in plaats van Amsterdam? Extra gedoe met OV.’
Daarbovenop onzekerheid: ‘zijn er wel genoeg mensen? de vorige keer was het krapjes’
Ik heb er een paar nachtjes over geslapen, en voelde dat mijn commitment om er naar toe te gaan nog steeds aanwezig was, zelfs sterker is geworden.
Zo’n gevoel van binnenuit: ‘dit moet ik doen, punt uit’

Die worsteling met mijn onzekerheden waren zeker een rode draad voorafgaand aan de training: pas op het allerlaatste moment werd Baambrugge bevestigd, en ontstond er druk mail/sms verkeer over de mogelijkheden van een lift…. op het allerallerlaatste moment kreeg ik een aanbod van iemand die me en route wilde ophalen, pff…dat was op het nippertje, daar was ik wel dankbaar voor dat het lukte.
Aangekomen op de nieuwe lokatie: mooi weder, een mooi verbouwde oude stal, een gebouw met ziel, toch heel wat anders dan die andere lokatie die meer de steriele sfeer heeft van een sportschool.
Onverwachts kwam ik iemand tegen waarmee ik onlangs nog een leuke dans-ontmoeting had bij contact-improvisatie, dat was zeker een lichtpunt!
Een paar oefeningen hebben diepe indruk op me gemaakt:
Dansen vanuit respectievelijk mannelijke energie en vrouwelijke energie, beide aspecten in me toelaten en in de dans uiten.
Contact maken met Tijger, die energie door mijn lijf laten gaan, op handen en voeten mijn werkpartner benaderen, vervolgens laten gebeuren wat er loskomt: sla ik mijn klauwen er in? ga ik kopjes geven?
Tevoren vroeg ik me wel af of ik dit echt aan kon gaan: vertrouw ik de cirkel en de begeleiding voldoende om Tijger in me toe te laten?
De laatste keer dat ik Wolf toeliet, was heftig, hij was bloeddorstig en zou zomaar de begeleider naar de strot kunnen vliegen.
Het hielp wel om mijn zorg uit te spreken, en de geruststelling van Mona dat ze de boel zou bewaken. Verder voelde de energie van het veld veilig genoeg om dit aan te gaan.
Uiteindelijk was Tijger deze keer vrij rustig, poezelig, hij gaf wat plagerige liefdesbeetjes, en liep spinnend kopjes te geven.  Shapechanging hoeft lang niet altijd dramatisch te verlopen!
Met mijn danspartner de gezamenlijke adem-oefening gedaan, er ontstond een verdieping van het contact dat verder ging dan de dans, Om padme mani hum!
In drietallen elkaar vierhanden-massage geven:
Ik had geluk dat ik met mijn danspartner en haar vriend een drietal kon vormen; omdat zij al wat meer tantra-ervaringen hebben, kon het samenspel op een hoger niveau komen!
De massage was een goede afsluiten van de dag, dit had ik net nodig!

Workshop Tantra: overgave en intimiteit


Bij de laatste Rishi-party in de Vondelkerk (The Hero’ Journey) zag ik Mona dansen, we hadden een kort gesprek waarna ik een folder van haar meenam met het voornemen om een keer bij haar een training te volgen.

Nu kwam het er eindelijk van:
Op haar Facebook stond: ‘Wakker worden in gebieden die je nog niet kent, waar jij je terug houdt.. met andere woorden: groei’.
Zodra ik een gaatje in mijn agenda zag, heb ik mij meteen opgegeven.

De eerste oefening was meteen een leuke uitdaging. me geblinddoekt laten meevoeren naar de oefenruimte, dat daagde me uit om aan de slag te gaan met het thema ‘vertrouwen’:
in hoeverre durf ik de ander te vertrouwen, kan ik me overgeven aan die leiding?
hoe zit het met vertrouwen in mijzelf, mijn eigen vaardigheden om geblinddoekt toch mijn balans te behouden en alert te reageren op obstakels?
Deze oefening ging naadloos over in de volgende, nog steeds geblindoekt, de aangeboden sensaties op me af laten komen en toelaten: geuren, geluiden, smaak, aanraking.

Na de pauze kwamen weer andere oefeningen, waarvan een paar voor mij bijzondere ervaringen gaven:
Een ademhalings-oefening, die me deed denken aan verwante kraanvogel-qigong, kreeg een extra dimensie toen ik die samen met Mona deed, er ontstond een subtiel samenspel dat aanvoelde als de dans van de kraanvogel.

Een andere bijzondere oefening:
Op de vier windrichtingen zaten observators, in het midden stond degene die de oefening uitvoerde: Met volle aandacht, in alle rust oogcontact houden met de observators, en stapsgewijs ervaren hoever je wil/kan gaan in het afleggen van lagen.
Ikzelf ervoer tijdens het  uitvoeren dit voor mij als een ritueel van initiatie, waarin ik mijn specifieke intentie kon manifesteren totdat ik ‘skyclad’ ging.
Als observator ging ik vrij snel in mijn kwaliteit als Wachter de energie bewaken, dat werd als ondersteunend ervaren.

Terugkijkend op deze dag, ben ik blij dat ik deze keer mijn hart heb gevolgd, ik heb nieuwe inspiratie opgedaan!