Wildeman Over het IJ


Toen ik de trailer zag van Wildeman, zag ik dit als een goede setting om een sjamanistische trance aan te gaan.

Een goede vriendin plaatste een aantal kritische kanttekeningen:
‘Maar wat is het doel van het ritueel?….
Traditioneel heeft elk ritueel een duidelijk doel. Contact met Goden / Voorouders / Spirits maken om met ze communiceren, te onderhandelen, te danken of iets te vragen. Of een ritueel heeft het doel om een bepaalde overgang officieel te markeren, doop, huwelijk, besnijdenis, eerste menstruatie etc.. En dat laatste ging dan altijd gepaard met het eerste.
Pas toen mensen het contact met ‘iets buiten zichzelf’ ‘waren verloren, hier in het westen, zijn rituelen ‘lege hulzen’ geworden waarbij het vooral nog om uiterlijkheden gaat en/of om een feel good ervaring waarbij het alleen nog om het individu gaat.
Kunstenaars, zoals deze mannen, geven hun werk graag nog wat meer sjeu door het tot een ritueel om te dopen. Soms roepen ze daarbij zelfs, onbewust(!), krachten van buiten zichzelf op.’

Mijn antwoord hierop was:
‘ongeacht de intentie van de kunstenaars ga ik met mijn eigen intentie aan de slag bij de wildeman happening, ik zie het dan als oefening in trance’

Voorafgaand aan ‘Wildeman’, heb ik mezelf opnieuw kritisch bevraagd:
Wat is mijn doel eigenlijk?
Afgaand op de trailer, krijg ik het gevoel dat deze setting zich uitstekend leent voor een ‘reis in de benedenwereld’, maar wat kom ik daar doen?
Ik zou graag meer contact krijgen met de chtonische krachten!

De sessie werd in de open lucht ingeleid door twee filosofische verhalen van Jonatan, gebaseerd op een droom en een meditatie, daarna gingen we het gebouw in.

Ik word geblinddoek rondgeleid door het gebouw… begeleidende electronische muziek doen me denken aan Dreamtime Healing Concert

Enerzijds moet ik durven vertrouwen op mijn begeleider, anderzijds ook op mijn eigen gevoel van balans en gronding, vooral als er wat meer tempo wordt gemaakt op een ondergrond met lichte oneffenheden.
Dit doet me denken aan specifieke inwijdingsrituelen, de tocht naar de benedenwereld.

Als ik ga liggen, me laat onderdompelen in de geluiden van de muziek, zijn er momenten dat ik even ‘elders’ ben in de Droomtijd, flarden van beelden komen voorbij en vervagen heel snel.

Zodra ik sta, ontstaat er ruimte en impuls om mee te bewegen op de muziek, voor mij is dit de beste kans om contact te maken met de chtonische krachten…
Beelden en gevoelens stromen door me heen:
De gehoornde helm op mijn hoofd, speer en schild in mijn handen.., mijn handen als klauwen…

….
Het gaat door me heen en ebt weg…

De blinddoek gaat af, ik sta in een halfdonkere ruimte met de anderen, halverwege de zaal staat een halfdoorzichtig gordijn waarachter andere gestalten te zien zijn.
Onder getrommel springt Wildeman door de groep heen.

Rustig aan maken we de overgang naar de dagelijkse werkelijkheid buiten, er is gelegenheid tot napraten.
Leuk gesprek gehad met Robin, hem bevraagd over zijn connectie met sjamanisme, als gemeenschappelijke grond vinden we de trainingen bij Daan van Kampenhout

Ik vond het bijzonder inspirerend om eindelijk (weer) mee te doen aan een (wilde)mannen project!

Zie ook: Voorstelling | Over het IJ Festival

Droom na Trancereis, op weg naar Temujin 


Ik ben samen met mijn geliefde op een of ander new-age week-end happening (hier was ik eerder aanwezig tijdens een andere droom).
Ik had gewonnen bij een wedstrijd, maar bij de uitreiking liep een ander programma uit en kreeg ik pas veel later mijn prijs.
Uiteindelijk kreeg ik een gouden langzwaard.
Daarna had ik nog een andere prijs gewonnen, bij de uitreiking zou ik uitgeroepen worden tot Held.

zie ook: Trancereis, op weg naar Temujin | Dreamquest

Trancereis, op weg naar…


In de voorbereiding op trancereizen, voelde ik tijdens een wandeling over de Noordermarkt, me geroepen door een Batak-staf, de Tunggal Panaluan. Toen ik deze vasthield, voelde ik meteen dat hij met me mee moest. Deze staf voelde aan als een antenne naar de andere werkelijkheid!
batak staff
Geinspireerd door de grote staf, ging ik aan de slag met het samenstellen van een kleine staf.
Hierbij werd ik geholpen door beelden van Eshu-Elegbara, opener van de weg, bewaker van de kruiswegen. Deze kleine staf voelt een stuk heftiger aan dan de grote staf, wellicht omdat ik er zoveel energie en creativiteit aan heb besteed!

Gevoel van verwondering…enerzijds laat ik me inspireren door het Noord-europese Spaecraft, anderzijds komen krachtvoorwerpen en symbole  op mijn pad, behorende tot andere tradities!
You must be joking…

eshu staff
Voorafgaand aan de trancereis, geluisterd naar een verhaal over Frau Holle.
Lewis Carroll beschrijft een vergelijkbare poort naar Wonderland….

Op trancereis, met als intentie: wat heb ik nodig om mijn spiritueel pad te kunnen volgen?

Een duik in het diepe, door een donkere poort, reizend over het groene land…
Ik kom aan op een geasfalteerde weg, en rijd op een motor samen met een hele colonne Satu Darah totdat het tijd is om terug te keren naar de dagelijkse werkelijkheid.

Overweging: het reizen naar mijn roots in Centraal en Zuidoost Azie, is een belangrijk onderdeel van het proces die ik aanga op mijn pad!

 

Zinnig Noord – tot bloei komen


Overdenking:
“Wat is jouw bloei, waartoe voel je geroepen?
Waarin ben je nu aan het bloeien, op je eigen manier?”

Voorafgaande aan de wandeling, met de routeleider de route voorbereiden, rollen en taken verdelen, sparren over het thema.
Ik vond het belangrijk dat deze wandeling plaatsvond in mijn eigen wijk, met start en eindpunt in wereldse omgeving buiten de kerk.
In mijn visie moet spiritualiteit vooral in de dagelijkse werkelijkheid beleefd en tot uitvoering gebracht worden.
En waarover hebben we het eigenlijk als we spreken over ‘ bloei’?
Bloei is een fase van een doorlopende cyclus: een bloem stelt zich met geur en kleur open om bevrucht te worden; in de volgende fase is de bloem uitgebloeid en verwelkt, maar de bevruchte bloemen dragen vrucht voor de volgende fase.
Een mens is geen bloem, maar in de beeldspraak spreken we van iemand die is opgebloeid, die is dan geinspireerd en stelt zich open voor nieuwe mogelijkheden, die later daadwerkelijk uitgevoerd kunnen worden.
Het gaat om ‘bloei’ in het hier en nu, geen ver afgelegen ideaalbeeld!

Goed doorgenomen, wie doet wat wanneer.
Routeleider voorop om tempo en overgangen in de gaten te houden, achterwacht helemaal aan het einde om de achterhoede te bewaken, in het midden een extra steunpunt die ook oplet.

Zo’n route lopen als mede-organisator is toch heel anders dan gewoon als deelnemer meelopen, nu voelde ik me veel meer betrokken en verantwoordelijk om het proces te bewaken en te faciliteren.
Ik moest weer denken aan andere spirituele wandelingen waar ik aan heb meegewerkt, toen was ik vaak in de rol van Wachter; destijds voornamelijk in assisterende rol, nu meer als co-pilot.

Als ritueel begeleider nam ik de verantwoording voor drie mini-rituelen:
Warming-up vooraf: contact met je voeten, gronden, vervolgens vanuit het contact met de aarde  je armen strekken, openen als een bloem met het gezicht naar de hemel toe.
Tijdens de wandeling nam iedereen een kleurig stuk lint als focus voor het thema ‘bloei’; voor mij voelde het wel prettig aan om deze aan mijn linkerpols te binden.
Halverwege de wandeling: eenieder die dit wilde, kon de lint (al dan niet beschreven met inzicht, wens of gebed) aan een boom binden.
Daarna vond ik het wel passend om wat water te schenken aan de boom.
Aan het einde van de wandeling ‘cooling down’:
Contact met je voeten, gronden, vanuit het contact met de aarde reiken naar de hemel, de verzamelde energie, inspiratie en inzichten bundelen en tot je nemen.

We sloten af met gezamenlijk brood en soep, op de plek waar we begonnen zijn we geeindigd: Lokaal Spaanders

Inspiratie:
Onlangs zag ik in mijn tuin hoe een hommel in een bloem dook, dit beeld nam ik met me mee tijdens de stiltewandeling. Terwijl een deel van mijn aandacht bezig was met procesbewaking van het wandelen, was een ander deel van mijn aandacht bezig met dit beeld van mezelf openstellen als een bloem, opdat Ibbur zich welkom bij me voelt.

Zie ook: Zinnig Noord – Stiltewandelingen in en om Amsterdam Noord

Droom: trancedans


Ik deed op mijn werk mee met een teambuilding-workshop, die bedoeld was om ons effectiever te laten functioneren op het werk:

We zongen en dansten, er werd muziek gemaakt met trommel en ratel, sommigen maakten tribale staven…
Ik leerde een specifieke trancedans, die krachtig aanvoelde.
Tijdens de dans voelde ik bij mezelf een lichte trance opkomen, maar ik voelde ook dat het belangrijk was om voorzichtig te zijn, wie weet wat zich kon aandienen?

De dans werd widdershins gedaan, en op een gegeven moment verliet ik de kring om door een deur te lopen.
Maar toen ik weer door de deur terug wilde gaan, was deze gesloten, en kwam er een kwaadaardige entiteit doorheen die mij aanviel…

Ik was weer terug in mijn slaapkamer, de entiteit was mij achterna gegaan.
Met behulp van de trancedans, die ik had geleerd, joeg ik de entiteit weg.

Drie Dromen


I
Ik was aanwezig op een new age bijeenkomst, waar ik was uitgenodigd om een taijiquan-demonstratie te geven.
Maar op het afgesproken tijdstip bleek, dat ze in de grote zaal nog bezig waren met een feest dat helemaal uitliep.
Toen ik de organisator er op aansprak, merkte ik dat hij helemaal onder de drugs zat.
Verder had hij een ontsteking in zijn linker onderkaak, daar was een mechanisch implantaat stukgegaan, hij moest meteen naar de chirurg.
Met een hele groep brachten we hem weg in een VW bestelbus.

II
Ik ging op reis door Indonesia, samen met een Balinese collega en een Hollandse kennis kwamen we aan bij de Molukken.
Daar werden we uitgenodigd bij een welkomsmaaltijd, die deels op het land en deels onderwater zou plaatsvinden.
Samen met de Hollandse kennis snorkelde ik naar de onderwatergrot, daar kookten ze rendang met vulkaanwater.
De kok vertelde dat dit een stunt was voor toeristen, maar het resultaat was dat de rendang te droog werd.

III
Ik deed mee aan een medtiatie & healing-workshop:
Het begon met een ganzenbord-achtig bordspel met kenmerken van het transformatiespel, op elk vakje was een meditatieve vraag.
Vervolgens oefenden we met een pendel, die boven een roulette hing, waarvan elke vakje een duiding had. Daarna liepen we met de pendel door de ruimte.
We deden wat healing-oefeningen, waarbij een specifieke handgebaar werd aangegeven:
Rechterpalm omhoog, tegen de  klok in draaien zodat de palm omlaag wijst, de hand ballen alsof je een nat washand uitknijpt.
We sloten af met een deelronde, deels in zang, deels in korte zinnen.
Bij mij kwam diep van binnenuit het oude verdriet om de val van Atlantis.