Het Reisgeschenk, Leegte


Vandaag kwam mijn collega Nico het schilderij ophalen..

We kletsten wat onder het genot van frisdrank over werk en over relaties.

Ik legde hem de spelregels uit, en overhandigde het geschenk.

Nu kijk ik naar de lege muur waar het geschenk stond.

Het is even wennen, die Leegte…

Dat schilderij was heel erg aanwezig in mijn ruimte, het had een bijzondere kleurige energie, het inspireerde me tot schrijven.

Nu het schilderij weg is, voel ik  me even Leeg.

Het is nu echt tijd om dit hoofdstuk af te sluiten….

Reisgeschenk, bedankt!

Een goede reis!

Het reisgeschenk, ondertussen


Het is Vrijdag 25 juni 2010, vlak voor volle maan.

Ik kijk naar het schilderij en zij de magische overgang tussen vogels en vissen, tussen hemel en water.

De drie wezens bevinden zich in de tussenwereld.

Op deze vrijdagochtend droeg ik de urn van mijn vader naar zijn nis, voor het laatst kon ik de laatste resten van zijn fysieke lichaam vasthouden en dragen naar zijn laatste rustplaats, om als eerste spreker voor de doden mijn woord te doen:

…Pa, je hebt goed geleefd, je hart gevolgd, hoe moeilijk het ook was. Ik ben dankbaar dat je mijn vader was.
Nu moet ik afscheid van je nemen, je teruggeven aan Moeder Aarde, waar we allemaal vandaan komen.
Pa, bedankt!…

Een goede vriend van mijn vader leest het psalm voor: ‘de Heer is mijn herder…’

Mijn zwager leest de dagtekst van Overdenkingen, het tijdschrift dat een van de vele geesteskinderen van mijn vader is.

Mijn moeder spreekt haar eindgebed uit, en schenkt haar tranen aan de doden. Wat is ze fysiek broos in haar rolstoel met anderhalf been, slechte ogen en oren…en wat is ze psychisch sterk om zo vanuit haar hart te spreken!

De grafsteen gaat voor de nis, we nemen in stilte afscheid…

We gaan nog even op bezoek bij andere familieleden die hier in de buurt liggen.

Het is stralend zomerweer, de begraafplaats Zorgvlied is een prachtige plaats om meditatief rond te lopen met mijn lief en toeverlaat naast mij.

We sluiten de familiebijeenkomst af met een chinees-indische maaltijd bij mijn moeder.
Ik heb het gevoel dat ik een hoofdstuk heb afgesloten, en dat er een nieuwe zich voor mij opent: de zorg voor mijn moeder!

…later op de dag…

Mijn lief en ik nemen een hoognodige siesta terwijl de kinderen boodschappen doen, na een uurtje word ik wakker en laat ik de schone slaapster rusten terwijl ik voorbereidingen tref om vrienden te ontvangen in mijn huis.

Twee dierbare vrienden moet ik helaas missen, mijn hart gaat naar hen uit. Met iedereen heb ik korte gesprekken, verschillende netwerken blijken elkaar te overlappen via wederzijdse kennissen.

Een paar vrienden bevraag ik, of ze het Reisgeschenk willen aannemen, degene die het aanneemt glimt helemaal dus dat zit wel goed! Hij kan het nu nog niet meenemen maar maakt nog een afspraak, ondertussen bevindt het Reisgeschenk zich in de magische tijdruimte tussen twee eigenaren.

In de tussentijd heb ik nog even tijd en ruimte om te verwoorden wat het Reisgeschenk mij nog te vertellen heeft, totdat de nieuwe eigenaar langskomt.

Het reisgeschenk, spreker voor de doden


Vandaag had ik een teamuitje: wandelingen door de joodse buurt van Amsterdam, met als eindpunt Joods Historisch Museum. Een stukje trambaan is daar als monument achtergebleven, ter herinnering aan de tramlijn waarmee deportaties via station naar Auschwitz werden georganiseerd. Dan zie ik die geestentrein nog steeds rijden.

Het raakt me op verschillende manieren:
Het is ongeloofelijk hoe het hart van Amsterdam werd uitgerukt als consequentie van een populist die sluimerende sociale onrust mobiliseerde tot rassenhaat.
Onbegrijpelijk, dat mensen erna zeiden ‘dat nooit meer’, maar dat wij in deze generatie opnieuw moeten meemaken dat een peroxide populist het heeft over etnische registratie en deportaties, en dat hij zelfs in de regering kan komen.
En dan nog zijn er mensen, die geloven dat het niet zo’n vaart zal lopen, want dat dacht men destijds ook van die vent met die Chaplins-snor.

Ik zie parallellen tussen de Joodse en de Chinese diaspora. Mijn voorouders hebben een vergelijkbare sterke literaire traditie, en het handhaven van culturele identiteit ondanks verstrooing door tijd en ruimte. De koning van Siam noemde de Chinezen ‘de Joden van het Oosten’, want ook Chinezen doen het goed in de handel, een feit dat afgunst opwekt bij de autochtonen. Ik heb meegemaakt dat dit ertoe leidde dat de militaire machthebbers pogingen deed om de Chinezen te dwingen tot assimilatie, in feite een culturele moord door het verbieden van taal en rituelen en familienamen.

Op dit moment wil ik spreken voor die doden, de geesten willen door mij heen spreken.
Ik kijk naar het zwijgende schilderij, het is alsof de drie spirits me vragen om mijn stem aan hun te lenen.

Aanstaande Vrijdag, als ik de laatste fysieke resten van mijn vader naar zijn graf breng, heb ik de gelegenheid om mijn stem aan hem uit te lenen, om namens hem een laatste groet te brengen.

Dit is heftig sjamanistisch werk, ik hoop dat ik het aan kan gaan.

Het reisgeschenk, afscheid


Afscheid is de rode draad die nu door mijn verhaal loopt:

Komende Vrijdag draag ik de urn van mijn vader naar het urngraf, dan gaat de grafsteen ervoor, wederom wordt een hoofdstuk afgesloten en neem ik afscheid van de fysieke resten van mijn vader.

Ondertussen ben ik bezig met zoeken naar reguliere zorg voor mijn moeder, want ons mantelzorgsysteem valt uiteen, op termijn moet Ma naar een verzorgingstehuis en zal ze afscheid moeten nemen van het huis waar ze jarenlang heeft samengeleefd met Pa.

Het Reisgeschenk is nu bijna een maancyclus lang bij mij geweest, het wordt tijd om afscheid te nemen. Waarschijnlijk zal de overdracht komende vrijdag plaatsvinden aan het einde van de dag wanneer ik mijn jaarcyclus afsluit.

Binnenkort maak ik opnieuw de balans op van de diverse netwerken waarmee ik contacten heb, ik moet denken aan een vraag die een hyves-vriendin aan me stelde: wat is de meerwaarde van dit contact voor jou?
Een confronterende vraag, die ik mezelf opnieuw ga stellen met betrekking tot diverse internetcontacten, er zal weer een ronde volgen van ontvrienden. Niet omdat ik een hekel aan iemand heb, maar omdat ik tot de conclusie moet komen dat het contact geen wederzijdse inspiratie (meer) biedt.

Terugblikkend op het Reisgeschenk, zie ik hoeveel nieuwe inspiratie ik heb gekregen, maar ook confrontatie.

De hamvraag wordt straks: wie wil ik straks ‘Interesting Times’ toewensen?

Het reisgeschenk, Vleermuis


Lez Dreamwalker vroeg mij om de Medicine Cards in mijn handen te houden: “Wanneer je zover bent dat je werkelijk voelt dat je bereid bent om helemaal in het hier en nu in je lichaam te zijn, trek je een kaart en plaatst die met je linkerhand op je hart”

Ik trok Vleermuis, voel verwondering: wat heeft Vleermuis mij te vertellen?

In de loop van de sessie met Lez wordt helemaal niet meer over Vleermuis gesproken tot op het einde, dan geeft hij aan dat ik de mogelijkheid om het boek te raadplegen, maar ik voel dat dit niet het goede moment is om intellectueel met Vleermuis bezig te gaan, het gaat er nu om dat ik ga voelen, het boek kan ik altijd nog later raadplegen thuis. en internet is er ook nog…

…later…

Beelden, herinneringen: Schemertijd op de veranda in Yogyakarta (Java), een vleermuis maakt pal voor mijn voeten een noodlanding, ze heeft een babyvleermuis aan haar buik hangen.

…weer later…

In halfslaap zie ik mezelf als vleermuis, met mijn radar zoek ik in het duister de weg.
Vleermuis, vis noch vogel, fladderend tussen hemel en water in schemertijd. ‘Betwixt and Between’…

Als ik weer terugkeer naar dagelijks waakbewustzijn, heb ik de indruk dat ik de speurtocht van Vleermuis in het duister wel kan plaatsen in verband met de periodes dat ik door heel donkere stukken van mezelf heen moet gaan.

Binnenkort plaatsen we de grafsteen voor het urngraf van mijn vader. Ik heb aangegeven dat ik in dat allerlaatste stuk, wanneer de urn aan ons wordt overgedragen, ik deze wel wil dragen naar de nis. Ik wil dan wel een woord spreken, maar weet nog niet wat.

Straks sluiten we een hoofdstuk af, maar het verhaal gaat door…

Overdenking:
Straks, nadat de grafsteen is geplaatst, ontvang ik nog mensen bij mij thuis. Een goed moment om het Reisgeschenk weer los te laten om verder op reis te gaan….

Maar voor nu zie ik dat donkere graf voor mij. Dat laatste afscheid van de fysieke resten van mijn vader.

Het reisgeschenk, Dreamquest


Dit schilderij is magisch, het nodigt me uit om trancereizen te maken in de Droomtijd, maar ook om ontmoetingen aan te gaan met bijzondere mensen.

Via mijn oude lerares Hetty ontving ik een uitnodiging voor een reading van Lez Dreamwalker, dat werd een bijzondere ontmoeting!

Het was mooi weder, terwijl ik in de tuin op mijn beurt wachtte kon ik genieten van de zon en het uitzicht over de Gaasperplas.

Er is zoveel gezegd en gedaan in een half uurtje, het is voor mij onmogelijk om daar een volledig verslag van te geven!

Lez stelde zich bescheiden op, absoluut niet als een goeroe; wat hij te zeggen had kon ik gerust naast me neerleggen als ik er niets mee kon. Ik kon wel mergen dat hij echt de moeite nam om zich af te stemmen op mij, hij checkte regelmatig of ik zijn verhaal kon volgen.

Het volgende heb ik opgepikt uit zijn woorden: Zijn visie komt erop neer dat het voor ieder individu van het allergrootste belang is om in het hier en nu in het eigen lichaam te zijn en te blijven, op die manier kan je pas echt authentiek zijn.
En als je authentiek bent, dan word je een lichtend voorbeeld voor je omgeving. Met andere woorden: verbeter de wereld en begin met jezelf.

Hij gaf eenvoudige oefeningen mee, waarmee ik de energie kan opwekken om in het hier en nu in mijn eigen lijf helemaal aanwezig te zijn en te blijven, daarbij verwees hij naar TaiJi (T’ai chi), dit zijn inderdaad oefeningen die ik naadloos kan integreren in mijn eigen trainingen!
De oefeningen doen me nog het meeste denken aan Qigong (ch’i kung), daarmee kan ik aan de slag!