Reisblog: Candidasa, keris pusaka


Op bezoek bij de smid: hij vertelde een en ander over het werken met keris pusaka. Hij doet er 6 maanden over om te smeden, exclusief de tijd die nodig is om het voorwerp te laden met de intentie van de gebruiker.
21462423_1762582420497081_4221252702496987583_n
Daarna liet hij een deel van het smeedproces zien, bijzonder interessant. Zonder die rituelen is de keris nog leeg, maar dan kan ik die zelf laden met mijn intentie door gebeden en offers.
Eentje die voor mij op maat gemaakt wordt, zou na mijn overlijden door mij bezield worden maar ik denk niet dat ik in een keris wil gaan wonen!
Het smeedwerk wat hij produceerde, vond ik eigenlijk vrij grof, en de prijs aan de hoge kant.
21462286_1762576687164321_3474972242632802470_n
Later, in het krissen museum, zag ik een groot aantal bijzonder mooie exemplaren, een wereld van verschil met de producten van de smid!

De dag afgesloten bij een verkoper van krissen: er waren er twee die mijn aandacht trokken, omdat ze vrij eenvoudig er uitzagen, zonder uitgebreide versieringen, nogal rechttoe-rechtaan, passend bij het idee om op mijn manier contact te leggen met de voorouders en de spirits. Toch wil ik hier een nachtje over slapen, kijken welke inspiraties in mijn dromen komen.

Ik denk dan weer aan de krissen in mijn huis…
IMG_5558

Advertenties

QUI, mijn inwijdingsschilderij: De Toren, zuiveren en offeren.


Droom
Ik ben aanwezig bij een groepsritueel.
In mijn rechterhand houd ik een lange witte veer (ongeveer een meter lang).
Omdat ik reeds eerder hielp, word ik opgeroepen om weer te helpen in het ritueel:
Lucia moet ritueel gewassen worden, dat doe ik door haar met rozenwater te besprenkelen.

Twee vrouwen brengen het Offer: ze springen van het hoge gebouw (De Toren?) in het water.

QUI, mijn inwijdingsschilderij: de magische kast


Onlangs keek ik naar het eerste deel van Narnia the Lion, the Witch and the Wardrobe en besefte hoe dun de sluier tussen de werelden kan zijn!
Ik kijk naar mijn schilderij en zie een kast met vele geheime lades (zo ben ikzelf ooit beschreven door vrienden).

Afgelopen zondag ontmantelde ik een IKEA-Granemo vitrinekast (ondertussen om begrijpelijke redenen niet meer in de collectie van de fabrikant) in het huis van mijn ouders om te verhuizen naar mijn huis; toen ik de puzzelstukken in mijn woonkamer zag, dacht ik: ik lijk wel gek, waar ben ik aan begonnen, notabene een IKEA kast uitelkaar halen om straks inelkaar te zetten?

Die nacht sliep ik weer in de woonkamer dichtbij mijn schilderij, en kreeg ik een heldere droom.
Misschien was die meegekomen met de kast, en ontsnapt uit de Droomtijd….

—————————————————————————————————————-

DROOM:

Uitvaart van mijn vader vindt plaats in de open lucht op een groot terrein (Openlucht Museum, Stichting Heilige Land, Archeon, Land van Ooit, of zoiets).

De ceremonie begint: “Alle mobieltjes uit svp”

Ik zie mijn oudste hartsvriendin en vraag haar bij me te staan, ik heb haar steun nodig.

Een neef van mijn vader ‘aspecteerde‘ hem door in woord en gebaar even hem te ‘zijn’, compleet met mimiek en spraak, de manier waarop hij keek, zijn hoofd hield, zijn manier van spreken.
Hij keek met liefde met mijn moeder, ze wisselden hun trouwringen uit en plaatsen het aan hun rechterduim, en drukten hun ringen tegen elkaar aan.

Ze toonden een hologram van de laatste momenten van mijn vader (zoals die ook had kunnen gebeuren in de dagelijkse werkelijkheid): Hij is bezig met een preekvoorbereiding thuis, zegt tegen mijn moeder dat hij moe is en wilt slapen; hij legt zijn hoofd in haar schoot en ontslaapt.

…..Diverse toespraken van verschillende mensen die ik  niet heb onthouden….

Een opname met de stem van mijn vader die mij benoemt tot zijn opvolger!

Dan is het mijn beurt om te spreken….

……langzamerhand kom ik in de staat van halfwaak/halfslaap….

”Ik wil hem opvolgen. Misschien niet in de vorm en de stijl die hij voor ogen had, maar wel in zijn geest”

….het laatste stuk maak ik af in wakende staat…

“Ik zal het woord doen als Spreker voor de Doden, hun diepste gevoelens verwoorden: pijn, verdriet, woede, angst, vreugde, passie.
Mijn vader heeft bij zijn emeritaats-toespraak verteld hoe krachtig hij zijn roeping ervaarde, en tegelijkertijd worstelde hij met het gegeven dat hij zijn gezin verwaarloosde.
Bij die toespraak kon ik echt zijn worsteling ervaren en respecteren.
Dat heeft heel veel genezing gebracht in mijn hart, waardoor de pijn van onze verbroken en verstoorde relatie beetje bij beetje werd geheeld”