Reisblog: Munduk, ontmoetingen


Vandaag was de enige kans om mijn jongste dochter te ontmoeten. Zij is ook op reis door Nusantara, maar met een ander reisschema:  Kuta, Uluwattu, Canggu, Ubud, Nusa Lembongan, Gili Trawangan, Gili Meno, Gili Air, Lombok, Canggu. Gelukkig had ze de ruimte om het schema aan te passen, na Ubud en voor Nusa Lembongan toch nog een paar dagen Munduk! Het bleek dat haar logement een kwartier lopen afstand was van mijn plek, dus konden we wat afspreken.

Eerst kwam ze naar mij toe, zodat ik haar het mooie uitzicht van mijn plek kon laten zien, daarna ging ik mee met haar naar haar plek, zodat wij samen met haar reisgenote in een eethuis vlakbij konden dineren. Gezellig bijgepraat over onze avonturen, tot nog toe bevalt haar het backpacken goed. Ze wisselt veel meer van plek dan ik, ze is écht op trektocht!

Nu ziet ze in Bali heel veel grote en kleine tempels, huisaltaren, godenbeelden…dit alles geeft veel meer context aan wat ze bij mij heeft kunnen meemaken: huisaltaren maken, kleine rituelen. Ik ben blij dat ze dit heeft kunnen oppikken in het dagelijkse ritme als een vanzelfsprekendheid. 

Het zal straks wennen zijn als zij aan de andere kant van de wereld mijn tegenvoeter is geworden, gelukkig maakt internet het contact houden makkelijker. Ik voel me ook wel een trotse vader als ik zie dat zij haar avontuur aangaat.

Ik ben blij dat we elkaar toch nog hebben kunnen ontmoeten voordat ze voor langere tijd fysiek ver van mij vandaan is!

Advertenties

Reisblog: Munduk, terublik op koffiedik kijken


Afgelopen 3 weken was ik op Java met de intentie om meer contact te krijgen met mijn voorouderlijn. Via de Chinese tempels maakte ik contact met de Chinese voorouders, via de Hindu-tempels maakte ik contact met de Nusantara voorouders. Er is veel verdwenen uit mijn geheugen van de periode dat ik er woonde, volgens mij was ik nooit goed geworteld in Nusantara. Het voelt alsof ik destijds meer contact maakte met de andere wereld in plaats van de dagelijkse werkelijkheid. Ik was vaak ziek vanwege mijn asthma, keerde naar binnen, ontdekte de andere werkelijkheid via de verhalen en de sfeer om me heen. Nu ik in Nusantara ben, komen kleine brokstukken geheugen terug. En tegelijkertijd vragen de goden en spirits van dit land om mijn aandacht, met name Njai Loro Kidul (Godin van de Zuidzee). Morgen raadpleeg ik een lokale spiritueel consulent, ben benieuwd of er nog aanvullende inzichten boven tafel komen!

Dreamquest

In het weekeinde van Valentijn ging ik langs bij Emporium of Wonders in het kader van 24 uur kennismaken met Amsterdam Oost.

Als eerste op mijn programa stond koffiedikkijken bij marieke warmelink

coffee01coffee02

Methode:
-eerst werd globaal de inhoud van het kopje gelezen
-als laatste werd ingezoomd via de afdruk op het schoteltje

Impressies:
-stevig bakkie leut, eenderde van het kopje bleef gevuld met drab
-een behoorlijke klont kwam van de bodem omhoog

Duiding: (mijn parafrase)
-informatie uit de benedenwereld, de overledenen, maar ook het voorouderveld, komt de laatste steeds meer in mijn bewustzijn, roept om aandacht, kennelijk heb ik hier werk te doen aan de tranen van de voorouders, met name de ongenoemde indische voormoeders.

Observatie:
Het is nogal een klus, ik zie er tegenop, maar het Werk moet gedaan worden.

View original post

Reisblog: Yogyakarta-Munduk, transfer


Alles weer inpakken, en na het ontbijt naar de luchthaven. Check-in, douanecontrole, wachten op het vliegtuig, uurtje vliegen, aangekomen in Denpasar nog drie uur met busje naar Munduk, bij aankomst check-in, uitpakken, douchen….reizen is vermoeiend! Ik geloof niet dat ik een goede backpack-reiziger zou zijn, want ik vind het nu al een heel gedoe om gemiddeld een keer per week naar een nieuwe plek te reizen. Mijn verkoudheid is nog steeds niet over, ik vraag me af of ik ook reageer op de airco.

Tijdens het transfer realiseer ik mij dat ik de overgang maak naar Hindu-gebied. Op Java was het oude animisme en Hindu-Buddha spiritualiteit onder de vernis van Sufi-Islam nog goed te voelen, maar hier zijn de oude goden en geesten nog veel sterker voelbaar. 

Gedurende mijn reis heb ik, bij het inrichten van mijn kamer, telkens een eenvoudig altaar gemaakt voor de genius loci en voor mijn spirit-helpers. 

Zoals gewoonlijk word ik met zonsopgang wakker, maar nu van hanengekraai in plaats van muezzin. 

Het is hier in de bergen een stuk frisser, geen airco maar gewoon frisse berglucht, de luchtkwaliteit is goed! Wat een rust hier, een wereld van verschil met de drukke steden die ik heb meegemaakt tot nog toe!

Ik zit hier in een mooi cottage temidden van de rijstvelden, met uitzicht op bergen en dalen. 

Vandaag is volle maan, ben benieuwd of ik die goed kan zien. Gisteren was ik te moe om er op te letten.

Bij leven en welzijn zal ik dineren met mijn jongste dochter die aan het backpacken is, insjallah!

Reisblog: Yogyakarta, droom, de Prins 


Droom:

 Ik was in het gevolg van een Javaanse Prins, die op bezoek was in Nederland. Hij moest allerlei bureaucratische vragen beantwoorden van de vreemdelingendienst. De Prins was hier verontwaardigd over en wilde weten waarom dit moest. 

Ik belde een aantal keren met de directiesecretaresse van mijn werk over de gang van zaken. Na een aantal telefoontjes van mijn kant, gaf ze aan dat het wel heel veel vragen waren. Ik sloot het af met een laatste vraag waar ze geen antwoord op had. 

Het kwam er op neer ‘dat het gewoon zo hoorde’ , maar het leek er op dat dit allemaal pure bureaucratische willekeur was die werd toegepast op alle vreemdelingendienst.

Ik werd wakker met een gevoel van irritatie over dit soort gedoe.

Reisblog: Yogyakarta, droom het duel


Droom:

 ik bewaakte met mijn waard een terrein tegen indringers, hier bij moest ik een man herhaaldelijk van het terrein afsturen. Bij de tweede keer waarschuwde ik hem dat ik de volgen de keer hem moest uitdagen voor een duel. Toen ik hem de derde keer betrapt had, daagde ik hem uit.

De volgen de Dag, toen het duel zou plaatsvinden, kwam hij niet zelf, maar had hij een vertegenwoordiger gestuurd. Dit bleek een vriendin van me te zijn, die niet wist wat de oorzaak van het duel was.

Toen ik het haar uitlegde, geloofde ze mij op mijn woord, en verklaarde zij dat zij als vertegenwoordiger het duel opgaf. Namens de tegenpartij bood ze excuus aan.

Reisblog: Yogyakarta, op de plaats rust


Vandaag een rustdag genomen. Ik had eventueel naar een tour operator kunnen gaan om een dagje Solo te regelen, maar had meer behoefte aan rust. Het grootste deel van de dag veel lezen, rusten (inclusief siesta)

Aan het einde van de dag nam Jacobus, speelkameraad uit mijn jeugd, me mee naar Kaliurang, dichtbij de vulkaan Merapi. Helaas was het mistig, zelfs een beetje miezerig onderweg, dus de vulkaan hebben we niet kunnen zien.

We gingen even langs zijn grote villa, waar een bruiloft gaande was met zo’n 300 mensen, en dan nog was er meer dan genoeg ruimte. Een paar dagen terug zag ik zijn huis in de stad, en het kantoor van zijn bedrijf, zo te zien is hij een succesvol zakenman, die daarnaast ook nog zeker actief is in de Kerk.

De dag afgesloten in een plaatselijk restaurant, waar de lokale specialiteiten worden geserveerd: Ayam mbok Berek (kip van mevrouw Berek)…hier in Java neem ik écht de kans om de dingen te eten die ik in Nederland jaren heb gemist!

Tussen de bedrijven door nog gesproken over allerlei culturele verschillen tussen Java en Nederland, op Java wordt niet zo veel gesproken onder het eten omdat men van het eten geniet,  zo samen genieten is een andere vorm van gezelligheid!

Het is een verademing om te merken dat ik in dit contact veel minder hoef uit te leggen dan in Nederland!

Reisblog: Yogyakarta, fietstocht naar het platteland


Fietsen, die zie ik weinig in het straatbeeld. De brommer is voor de meesten het effectiefste vervoersmiddel in de verkeersdrukte! Per fietst naar platteland, is écht iets voor toeristen.

Fietsend over hobbelige landwegen, dat roept wel jeugdherinnneringen op, nu ben ik wel blij dat de zachte achterband was opgepompt, anders had deze rammelkast de tocht niet overleefd. Wel een verademing, fietsen in het groen in plaats van de drukke stad.

De plaatselijke ambachten gezien: de productie van kroepoek, bakstenen, tempeh…De kroepoek en tempeh smaken nog net zo authentiek als ik me herinner.

Hier lopen nog de echte scharrelkippen rond met vrije uitloop, gewoon over het erf en over straat. De koeien zitten op stal maar  met veel meer ruimte dan in de megastallen van de bio industrie.

Op het platteland is weinig veranderd, er wordt nog veel met man/vrouw kracht gedaan in plaats van machines…het kan wel, produceren op de old-school manier!