Trancereis, op weg naar…


In de voorbereiding op trancereizen, voelde ik tijdens een wandeling over de Noordermarkt, me geroepen door een Batak-staf, de Tunggal Panaluan. Toen ik deze vasthield, voelde ik meteen dat hij met me mee moest. Deze staf voelde aan als een antenne naar de andere werkelijkheid!
batak staff
Geinspireerd door de grote staf, ging ik aan de slag met het samenstellen van een kleine staf.
Hierbij werd ik geholpen door beelden van Eshu-Elegbara, opener van de weg, bewaker van de kruiswegen. Deze kleine staf voelt een stuk heftiger aan dan de grote staf, wellicht omdat ik er zoveel energie en creativiteit aan heb besteed!

Gevoel van verwondering…enerzijds laat ik me inspireren door het Noord-europese Spaecraft, anderzijds komen krachtvoorwerpen en symbole  op mijn pad, behorende tot andere tradities!
You must be joking…

eshu staff
Voorafgaand aan de trancereis, geluisterd naar een verhaal over Frau Holle.
Lewis Carroll beschrijft een vergelijkbare poort naar Wonderland….

Op trancereis, met als intentie: wat heb ik nodig om mijn spiritueel pad te kunnen volgen?

Een duik in het diepe, door een donkere poort, reizend over het groene land…
Ik kom aan op een geasfalteerde weg, en rijd op een motor samen met een hele colonne Satu Darah totdat het tijd is om terug te keren naar de dagelijkse werkelijkheid.

Overweging: het reizen naar mijn roots in Centraal en Zuidoost Azie, is een belangrijk onderdeel van het proces die ik aanga op mijn pad!

 

Zinnig Noord – tot bloei komen


Overdenking:
“Wat is jouw bloei, waartoe voel je geroepen?
Waarin ben je nu aan het bloeien, op je eigen manier?”

Voorafgaande aan de wandeling, met de routeleider de route voorbereiden, rollen en taken verdelen, sparren over het thema.
Ik vond het belangrijk dat deze wandeling plaatsvond in mijn eigen wijk, met start en eindpunt in wereldse omgeving buiten de kerk.
In mijn visie moet spiritualiteit vooral in de dagelijkse werkelijkheid beleefd en tot uitvoering gebracht worden.
En waarover hebben we het eigenlijk als we spreken over ‘ bloei’?
Bloei is een fase van een doorlopende cyclus: een bloem stelt zich met geur en kleur open om bevrucht te worden; in de volgende fase is de bloem uitgebloeid en verwelkt, maar de bevruchte bloemen dragen vrucht voor de volgende fase.
Een mens is geen bloem, maar in de beeldspraak spreken we van iemand die is opgebloeid, die is dan geinspireerd en stelt zich open voor nieuwe mogelijkheden, die later daadwerkelijk uitgevoerd kunnen worden.
Het gaat om ‘bloei’ in het hier en nu, geen ver afgelegen ideaalbeeld!

Goed doorgenomen, wie doet wat wanneer.
Routeleider voorop om tempo en overgangen in de gaten te houden, achterwacht helemaal aan het einde om de achterhoede te bewaken, in het midden een extra steunpunt die ook oplet.

Zo’n route lopen als mede-organisator is toch heel anders dan gewoon als deelnemer meelopen, nu voelde ik me veel meer betrokken en verantwoordelijk om het proces te bewaken en te faciliteren.
Ik moest weer denken aan andere spirituele wandelingen waar ik aan heb meegewerkt, toen was ik vaak in de rol van Wachter; destijds voornamelijk in assisterende rol, nu meer als co-pilot.

Als ritueel begeleider nam ik de verantwoording voor drie mini-rituelen:
Warming-up vooraf: contact met je voeten, gronden, vervolgens vanuit het contact met de aarde  je armen strekken, openen als een bloem met het gezicht naar de hemel toe.
Tijdens de wandeling nam iedereen een kleurig stuk lint als focus voor het thema ‘bloei’; voor mij voelde het wel prettig aan om deze aan mijn linkerpols te binden.
Halverwege de wandeling: eenieder die dit wilde, kon de lint (al dan niet beschreven met inzicht, wens of gebed) aan een boom binden.
Daarna vond ik het wel passend om wat water te schenken aan de boom.
Aan het einde van de wandeling ‘cooling down’:
Contact met je voeten, gronden, vanuit het contact met de aarde reiken naar de hemel, de verzamelde energie, inspiratie en inzichten bundelen en tot je nemen.

We sloten af met gezamenlijk brood en soep, op de plek waar we begonnen zijn we geeindigd: Lokaal Spaanders

Inspiratie:
Onlangs zag ik in mijn tuin hoe een hommel in een bloem dook, dit beeld nam ik met me mee tijdens de stiltewandeling. Terwijl een deel van mijn aandacht bezig was met procesbewaking van het wandelen, was een ander deel van mijn aandacht bezig met dit beeld van mezelf openstellen als een bloem, opdat Ibbur zich welkom bij me voelt.

Zie ook: Zinnig Noord – Stiltewandelingen in en om Amsterdam Noord

Droom: trancedans


Ik deed op mijn werk mee met een teambuilding-workshop, die bedoeld was om ons effectiever te laten functioneren op het werk:

We zongen en dansten, er werd muziek gemaakt met trommel en ratel, sommigen maakten tribale staven…
Ik leerde een specifieke trancedans, die krachtig aanvoelde.
Tijdens de dans voelde ik bij mezelf een lichte trance opkomen, maar ik voelde ook dat het belangrijk was om voorzichtig te zijn, wie weet wat zich kon aandienen?

De dans werd widdershins gedaan, en op een gegeven moment verliet ik de kring om door een deur te lopen.
Maar toen ik weer door de deur terug wilde gaan, was deze gesloten, en kwam er een kwaadaardige entiteit doorheen die mij aanviel…

Ik was weer terug in mijn slaapkamer, de entiteit was mij achterna gegaan.
Met behulp van de trancedans, die ik had geleerd, joeg ik de entiteit weg.

Drie Dromen


I
Ik was aanwezig op een new age bijeenkomst, waar ik was uitgenodigd om een taijiquan-demonstratie te geven.
Maar op het afgesproken tijdstip bleek, dat ze in de grote zaal nog bezig waren met een feest dat helemaal uitliep.
Toen ik de organisator er op aansprak, merkte ik dat hij helemaal onder de drugs zat.
Verder had hij een ontsteking in zijn linker onderkaak, daar was een mechanisch implantaat stukgegaan, hij moest meteen naar de chirurg.
Met een hele groep brachten we hem weg in een VW bestelbus.

II
Ik ging op reis door Indonesia, samen met een Balinese collega en een Hollandse kennis kwamen we aan bij de Molukken.
Daar werden we uitgenodigd bij een welkomsmaaltijd, die deels op het land en deels onderwater zou plaatsvinden.
Samen met de Hollandse kennis snorkelde ik naar de onderwatergrot, daar kookten ze rendang met vulkaanwater.
De kok vertelde dat dit een stunt was voor toeristen, maar het resultaat was dat de rendang te droog werd.

III
Ik deed mee aan een medtiatie & healing-workshop:
Het begon met een ganzenbord-achtig bordspel met kenmerken van het transformatiespel, op elk vakje was een meditatieve vraag.
Vervolgens oefenden we met een pendel, die boven een roulette hing, waarvan elke vakje een duiding had. Daarna liepen we met de pendel door de ruimte.
We deden wat healing-oefeningen, waarbij een specifieke handgebaar werd aangegeven:
Rechterpalm omhoog, tegen de  klok in draaien zodat de palm omlaag wijst, de hand ballen alsof je een nat washand uitknijpt.
We sloten af met een deelronde, deels in zang, deels in korte zinnen.
Bij mij kwam diep van binnenuit het oude verdriet om de val van Atlantis.

Droom: de zwervers van het verloren paradijs


Deze droom ontving ik na een Seidhr…
Ik werkte bij een overheidsinstantie, en gaf geheime informatie door aan asielzoekers, zodat ze sneller aan een verblijfsvergunning konden komen.
Ze hadden een bijzonder verhaal over de oorzaak van hun ballingschap:
In vroeger tijden woonden ze in Shangri-La, in een afgezonderde streek.
Deze stam leefde rondom een meer in een dal, omringd door hoge bergen.
In de hoge rots die uitkeek over het meer,  was een groot hoofd van een beschermgeest uitgehouwen.
Hij had een woest uiterlijk met uitpuilend ogen, in de stijl van de balinese Barong.
Op de plek van zijn derde ook had hij een groot juweel, waarvan de stralen ervoor zorgden dat het leefklimaat van de omgeving goed was.
De stam leefde generaties lang in een paradijselijke omgeving totdat de Engelsen kwamen.
De kolonisten wilden het juweel roven, maar toen ze probeerden om deze uit het beeld te houwen, spatte het juweel in stukken uiteen…
De brokstukken vielen in het meer, en door de sterke straling stierven alle vissen en verdorde het gewas rondom het meer.
De stam kon niet meer blijven in hun geboortegrond, en gingen zwerven als zigeuners.
Maar omdat ze generaties lang in een paradijselijk oord hadden geleefd, hadden ze weinig vaardigheden in het omgaan met de harde wereld, de meesten van hen werden bedelaars.
Hun huidige clanleider droomde nog altijd van het herstel van hun thuisland, hij hoopte dit te bewerkstelligen door alle brokstukken van het juweel te verzamelen, zodat het beeld van de beschermgeest hersteld kon worden.
Terwijl hij op de berg aan het dromen was, werd hij beslopen door een tijger, maar gelukkig werd hij gered door een olifant die de tijger besprong.
Olifant en tijger stortten samen in de afgrond, maar het clanhoofd was gered.

 Groeien @Zinnig Noord


Vandaag weer meegedaan aan een stiltewandeling van Zinnig Noord, met als thema ‘Groeien’….
‘Door muziek, beweging, meditatie op het landschap, een tekst en gesprek.’
‘Het gaat hierbij om het gehoor geven aan de Stem die ons persoonlijk aanspreekt en uitlokt om werkelijk tot leven te komen’

We begonnen in de  Durgerdammerkerk, een bijzonder knus klein kerkje, met basisbewegingen uit de sacrale dans, die me doen denken aan qigong:
Enerzijds werkend met de horizontale energiestroom:
Via de voetzolen contact maken met de aarde, door je hele lijf heen de aardekracht omhoogstromend naar de hemel en weer terug omlaag, vice-versa.
Anderzijds werkend met de verticale energiestroom:
De verzamelde energie vanuit je eigen centrum naar het midden van de cirkel en tevens de cirkel rond.

Dit inspireert me om verder te gaan op mijn pad:
– het spirituele met het fysieke te verbinden
– mijn lichaam beschikbaar stellen als kanaal tussen de drie werelden (beneden-midden-boven)
– (mede)werken aan een gemeenschap van mensen

Tijdens de stiltewandeling geobserveerd welk aspect van de natuur me zou roepen in de context van het thema ‘groeien’.
Tot mijn verbazing was het Kikker die me riep.
Van de verschillende mogelijke duidingen, waren mijn associaties:
Het leven tussen land en water, tussen de werelden, kernwoord ‘betwixt and between’ .
Zo zie ik dan ook mijn pad, het wandelen tussen de werelden, tussen de alledaagse en de buitengewone werelden pendelen, telkens weer de balans daartussen zoeken op de grensgebieden.

Verdergaand met de stiltewandeling, met (fragmenten uit) de tekst van Huub Oosterhuis ‘wil je licht zijn’.
Welk fragment spreekt mij het meeste aan?
‘Jij gijzelt wie zich in jou waagt’ 
Me zomaar overgeven aan die andere wereld, dat doe ik niet zomaar, ik ben voortdurend bezig met voorzichtig mijn grenzen te verleggen, om mezelf niet volledig ongecontroleerd te verliezen.

Weer terug op ons startpunt, sluiten we af met een gezamenlijke maaltijd.
Voor mij was dit weer een inspirerende wandeling, dit stimuleert me om verder te gaan op mijn eigenwijze weg.

 

Zie ook: Zinnig Noord – Stiltewandelingen in en om Amsterdam Noord

Op zoek naar verbinding-ZINNIG NOORD


Dit thema werd ingebracht door een deelnemer die binnenkort gaat trouwen; op haar verzoek heb ik het thema verder uitgewerkt en begeleid in een mini-workshop

Opening:
De klankschaal gaat de kring rond met brandend salie, om te reinigen en te gronden:
….
Wat is voor mij de aanleiding om met dit thema bezig te zijn?

Oefening 1:
Ik heb een bolletje wol meegenomen; terwijl ik het uiteinde van de draad vasthoud, geef ik de bol aan iemand aan de overkant.
De ontvanger pakt de draad op en geeft de bol weer door aan een volgende die nog geen draad in handen heeft, en zo gaat het verder totdat iedereen  de bol  in de handen heeft gehad en zijn deel van de draad blijft vasthouden.
Zo ontstaat een gezamenlijk netwerk van kruisende draden, lijntjes die we naar elkaar toe hebben uitgezet.
Wie hebben een lijn met elkaar gemaakt en wie niet?
Wie hebben er (veel) kruisende draden en wie niet?
Wat valt er in deze verschillen te voelen?
….
Hoe voelt het, als we de lijnen slap laten hangen om vervolgens strak aan te trekken, vice-versa?
Kan ik via het spanningsveld van de draad het raakpunt met een kruisende draad voelen, en wat voel ik dan?

Degene die als laatste de bol in handen heeft, rolt de bol weer op en trekt aan zijn uiteinde van de draad, terwijl de overigen de draad laten vieren.
Wat voel ik als ik de draad loslaat, gaat dit gemakkelijk of moeizaam?

Oefening 2
De bol is weer terug bij het begin, maar is nu verzamelpunt van alle draden en lijnen geworden.
Iedereen krijgt nu een el  lange draad en bindt deze vast aan zijn eigen linkerhand en zoekt een oefenpartner:
A verbind zijn eigen handen met zijn eigen draad, met een el afstand tussen de armen, waardoor de schouders via de armen met de draad een cirkel vormen.
B doet hetzelfde maar zorgt ervoor dat zijn verbindingsdraad dwars door de cirkel van A gaat.
A en B zijn vormen dankzij hun draden twee ringen die in elkaar passen.

Wat voelen we in tweetallen als we de verbindingsdraden beurtelings strak aantrekken en vervolgens slap laten hangen, vice-versa?
Wat gebeurt er als we proberen los te komen, terwijl dit niet zonder meer gaat?
Wat voelen we als we eindelijk losgemaakt worden?

Oefening 3
Met dezelfde partner staan de tweetallen met de handpalmen tegen elkaar aan.
Aanvankelijk is de aanraking lichtjes, om goed waar te nemen hoe dit aanvoelt.
Langzaamaan wordt de druk opgevoerd, zonder de ander weg te drukken.
Daarna wordt de druk weer heel licht gemaakt, als veertjes.
Tenslotte wordt gespeeld met het beurtelings afwisselen van druk.

Wat ervaar ik bij drukverschillen?
Heb ik een voorkeur voor zacht of hard?
Heb ik de neiging tot ‘geven’ of nemen’

Afsluiting:
De schaal met brandende salie gaat langs, om weer opnieuw te gronden en reinigen, we kunnen in de kring onze ervaringen delen, daarna informeel naar wens met iemand in gesprek gaan.

Terugblik:
Ik vond het bijzonder om te zien hoe het netwerk aan verbindingen ontstond; diverse deelnemers zagen ook het verband tussen de ervaringen tijdens de oefeningen en hun verbindingen in het dagelijkse leven.

 

Zie ook: ZINNIG NOORD